पुणे: एका तंत्रज्ञान कंपनीच्या एका माजी कर्मचाऱ्याने धार्मिक छळ, कामाच्या ठिकाणी भेदभाव आणि राजीनामा देण्याचे आरोप केले आहेत, त्यानंतर पुण्यातील हिंजवडी पोलिसांकडे तक्रार दाखल करण्यात आली असून कंपनीला कायदेशीर नोटीस बजावण्यात आली आहे. वृत्तसंस्था एएनआयच्या म्हणण्यानुसार, हिंदु जनजागृती समितीच्या प्रतिनिधींनी पुण्यात आयोजित केलेल्या पत्रकार परिषदेत हे आरोप करण्यात आले, ज्यात महिलेने दावा केला आहे की तिच्या कार्यकाळात कंपनीच्या हिंजवडी कार्यालयात घडलेल्या घटनांची तपशीलवार माहिती दिली. फिर्यादीनुसार, एका महिला सहकाऱ्याने तिच्यावर अनेक वेळा इस्लाम धर्म स्वीकारण्यासाठी आणि मुस्लिम पुरुषासोबत संबंध ठेवण्यासाठी दबाव टाकला. तिने आरोप केला की सहकाऱ्याने तिच्या वैयक्तिक जीवनाबद्दल वारंवार टीका केली आणि तिला हिंदू धर्म सोडण्यास प्रोत्साहित केले आणि दावा केला की यामुळे परदेशात चांगली जीवनशैली आणि संधी मिळतील. माजी कर्मचाऱ्याने सांगितले की तिने अशा टिप्पण्यांवर आक्षेप घेतला आणि नंतर तिच्या सहकाऱ्याशी संवाद अधिकृत कामाशी संबंधित संप्रेषणापर्यंत मर्यादित केला. “हे लोक ज्या प्रकारे महिलांना, हिंदू महिलांना अडकवतात आणि नंतर त्यांना बळजबरी करतात, त्यांना एकतर त्यांच्या मार्गाने जाण्यास किंवा नोकरी सोडण्यास भाग पाडतात. या सक्तीच्या परिस्थितीमुळे मला ही पत्रकार परिषद घ्यावी लागली. मी 10 महिने छळ आणि छळ सहन केला आहे. मला हे पुढे आणावे लागले आणि मला ही जाणीव निर्माण करायची आहे की जर महिला हिंदू असतील तर त्यांच्या सुरक्षेसाठी आपण काही पाऊले उचलली पाहिजेत.”“आणि धार्मिक धर्मांतराची ही गुप्त प्रक्रिया, ज्याचे ठळक मुद्दे आम्हाला कधीच कळत नाहीत. आम्हाला वाटते की आम्ही फक्त अनौपचारिक चर्चा करत आहोत, तर ते तुम्हाला अडकवण्याचा आणि तुम्हाला इस्लाम स्वीकारण्याचा प्रयत्न करत आहेत. जेव्हा आम्ही या गोष्टींबद्दल कंपनीशी बोलतो तेव्हा कंपनी म्हणते की या गोष्टी आमच्या कंपनीत घडत नाहीत आणि ते लपवले जाते,” तक्रारदाराचा आरोप आहे. तिने पुढे दावा केला की तिने हे प्रकरण कंपनीच्या वरिष्ठ अधिकाऱ्यांपर्यंत पोहोचवले होते, परंतु कोणतीही कारवाई झाली नाही. त्याऐवजी, तिने आरोप केला की कंपनीच्या अंतर्गत लोकपाल समितीसमोर तिच्याविरुद्ध तक्रार दाखल करण्यात आली होती. तक्रारदाराने अंतर्गत चौकशी प्रक्रियेतही अनियमितता असल्याचा आरोप केला असून पुरावे सादर करूनही तिच्या आवृत्तीचा योग्य विचार केला गेला नाही. तिने पुढे दावा केला की ऑगस्ट 2025 मध्ये तिला कंपनीच्या प्रतिनिधींसोबत टीम्सच्या बैठकीत बोलावण्यात आले आणि राजीनामा देण्यासाठी दबाव टाकण्यात आला. दबावाखाली आणि आपली बाजू मांडण्याची वाजवी संधी न देता राजीनामा मिळाल्याचा आरोप तिने केला. माजी कर्मचाऱ्याचे प्रतिनिधित्व करणारे वकील विवेक भोसले म्हणाले की, राजीनाम्यामुळे नैसर्गिक न्याय आणि कामगार कायद्याच्या तत्त्वांचे उल्लंघन झाले आहे. ते पुढे म्हणाले की कंपनीला पुनर्स्थापना, सेवा चालू ठेवणे, राजीनामा मागे घेणे आणि कथित मानसिक आघात आणि प्रतिष्ठेचे नुकसान यासाठी 50 लाख रुपये भरपाईची मागणी करणारी कायदेशीर नोटीस जारी करण्यात आली आहे. पत्रकार परिषदेला उपस्थित असलेल्या सुनील घनवट यांच्यासह हिंदु जनजागृती समितीच्या प्रतिनिधींनी सविस्तर चौकशीची मागणी करत महाराष्ट्र सरकारने या प्रकरणात लक्ष घालण्याची विनंती केली. ते म्हणाले की या प्रकरणामुळे कामाच्या ठिकाणी सुरक्षा, धार्मिक स्वातंत्र्य आणि कॉर्पोरेट सेटिंग्जमधील तक्रार निवारण यंत्रणेबद्दल चिंता निर्माण झाली आहे. महाराष्ट्र आणि छत्तीसगडसाठी हिंदु जनजागृती समितीचे समन्वयक सुनील घनवट म्हणाले: “पुण्यातील आयटी उद्योगात सध्या सुरू असलेल्या “कॉर्पोरेट जिहाद” संदर्भात आज पुणे प्रेस क्लबमध्ये एक महत्त्वपूर्ण पत्रकार परिषद आयोजित करण्यात आली होती. एका पीडितेने हिंदु जनजागृती समितीकडे जाऊन तिचा कसा छळ केला जात आहे हे सांगितले. तिच्या सहकाऱ्याने तिला इस्लाम धर्म स्वीकारण्यास सांगितले आणि शारीरिक संबंध ठेवण्यास भाग पाडले. तिचा अनेकवेळा छळ झाला आहे. त्याची चौकशी व्हायला हवी, ही आमची मागणी आहे. पीडितेला न्याय हवा आहे. तिला 8-10 महिन्यांपूर्वी नोकरीवरून काढून टाकण्यात आले आणि तिच्या छळाची चौकशी झाली नाही.” हिंजवडी पोलिसांनी तक्रार मिळाल्याची पुष्टी केली असून तपास सुरू असल्याचे सांगितले. वरिष्ठ पोलीस निरीक्षक बालाजी पांढरे म्हणाले: “तिने तक्रार केली आहे की तिच्या माजी महिला बॉसने तिच्या विरोधात काही आक्षेपार्ह शब्द वापरले आहेत. तक्रार आल्यानंतर आम्ही त्याचा तपास सुरू केला आहे. सध्या बंगळुरूमध्ये तैनात असलेल्या महिला बॉसला तपासात मदत करण्यासाठी त्यांचे म्हणणे नोंदवण्यास सांगितले आहे.”

पुणे : पुण्यातील नवीन अभियांत्रिकी पदवीधर, विशेषत: संगणक शास्त्रातून, अलीकडील वर्षांतील सर्वात कठीण रोजगाराच्या वातावरणात नेव्हिगेट करत आहेत, विलंबित कॅम्पस ऑनबोर्डिंग, कमी होणारी प्रवेश-स्तरीय नियुक्ती आणि कथित नोकरीच्या घोटाळ्यांमुळे अनिश्चितता वाढली आहे.FITE चे अध्यक्ष पवनजीत माने म्हणाले, “अनेक आयटी कंपन्यांच्या घोटाळ्यांनंतर जवळपास 4,000 फ्रेशर्स आमच्यापर्यंत पोहोचले. पूर्वी वरिष्ठ व्यवस्थापनाला कामावरून कमी केले जायचे, परंतु आता, फ्रेशर्सना दबाव जाणवू लागला आहे. गेल्या वर्षीच्या तुलनेत यंदा आयटी कंपन्यांनी कमी फ्रेशर्सना कामावर घेतले आहे. अगदी टॉप-टियर कंपन्यांनीही नोकरी कमी केली आहे, त्यामुळे छोट्या कंपन्यांमधून उमेदवार चांगल्या कॉलेजमध्ये जात आहेत.”हिंजवडी-आधारित आयटी फर्ममध्ये काम करणाऱ्या 500 कर्मचाऱ्यांपैकी प्रगती, शहरातील एका अभियांत्रिकी महाविद्यालयातून फ्रेश झाली, तिने सांगितले की, मार्केट फ्रेशर्सने भरले आहे आणि तिला नोकरी मिळणे कठीण जाईल. “आम्ही या कंपनीचे नाव आमच्या CV वर टाकू शकत नाही कारण ते कामाचा अनुभव म्हणून गणले जात नाही. आम्हाला कोण नोकरी देईल?” ती म्हणाली.नागपुरातील एका फ्रेशरने सांगितले की त्यांना अत्यंत कमी पगारावर कामावर घेतले जात आहे. “एक IT कंपनी कॅम्पसमध्ये आली, मुलाखती घेतल्या, उमेदवार निवडले आणि कधीही ऑफर लेटर पाठवले नाहीत. जागतिक वातावरण अनिश्चित आहे आणि यूएस कंपन्या प्रकल्पांची पुष्टी करत नाहीत,” फ्रेशर म्हणाला.फेडरेशन ऑफ ट्रेनिंग अँड प्लेसमेंट ऑफिसर्सचे अध्यक्ष संतोष बोर्डे म्हणाले की, 2025-26 या शैक्षणिक वर्षात संगणक विज्ञान शाखेतील केवळ 40-50% विद्यार्थी बसले आहेत. “कंपन्यांनी एकतर महाविद्यालयांना भेटी दिल्या आहेत किंवा विद्यार्थ्यांची नियुक्ती केली आहे. जर एखाद्या कंपनीने एखाद्या संस्थेतून 500 फ्रेशर्सची नियुक्ती केली असेल तर ती आता 80-100 भाड्याने घेते,” तो पुढे म्हणाला.बेंगळुरू-स्थित विशेषज्ञ स्टाफिंग फर्म Xpheno ने सांगितले की, दोन वर्षांपर्यंतचा अनुभव असलेल्या तंत्रज्ञान व्यावसायिकांसाठीच्या संधी जून 2026 मध्ये 10,000 उघडल्या आहेत, जे मे मधील 13,000 वरून खाली आल्या आहेत आणि जून 2025 च्या तुलनेत 44% कमी झाल्या आहेत.टीमलीज डिजिटलच्या सीईओ नीती शर्मा यांनी सांगितले की, पश्चिम आशियातील परिस्थितीमुळे नोकरीचा बाजार विस्कळीत होण्याऐवजी सावधगिरी दाखवत आहे. “नोकरी कमी झालेली नाही, कंपन्या जागतिक अनिश्चितता, वाढत्या इनपुट खर्च आणि कमकुवत मागणी सिग्नल दरम्यान निर्णय घेण्यास विलंब करत आहेत,” ती म्हणाली.“सर्वेक्षणांमध्ये नोकऱ्यांच्या गोठवण्यांमध्ये लक्षणीय वाढ झाल्याचे आणि डीलचे धीमे रूपांतरण, विशेषत: निर्यात-संबंधित क्षेत्रांमध्ये दिसून आले आहे. प्रभाव अप्रत्यक्ष आहे, चलनवाढ, तेलाच्या किमती आणि जागतिक भावना, देशांतर्गत मागणी कमजोर होण्याऐवजी, भारताला अनेक जागतिक समवयस्कांपेक्षा तुलनेने अधिक लवचिक ठेवत आहे,” ती म्हणाली.एआय व्यवसाय चालवण्याच्या पद्धती बदलत आहे आणि नोकरीच्या आवश्यकता बदलत आहेत. “कमी फ्रेशर्सना कामावर घेतले जात आहे कारण त्यांचे कौशल्य क्लायंट जे शोधत आहे त्याच्याशी जुळत नाही. एआय क्षमता असलेल्या कर्मचाऱ्यांची गरज आहे, आणि आमच्या अभियांत्रिकी महाविद्यालयांना अभ्यासक्रम श्रेणीसुधारित करणे आवश्यक आहे. अतिरिक्त प्रमाणपत्रे असलेले कर्मचारी नियुक्त केले जात आहेत,” NITES चे अध्यक्ष हरप्रीत सिंग सलुजा म्हणाले.आयटी क्षेत्रामध्ये व्हॉल्यूम-नेतृत्वाच्या भर्तीपासून क्षमता-नेतृत्वाच्या भरतीकडे संरचनात्मक बदल होत आहे, जेथे संस्था विशेषीकृत आणि व्यवसाय-गंभीर प्रतिभांना प्राधान्य देत आहेत. “ही तंत्रज्ञानातील प्रतिभेच्या मागणीत झालेली घट नाही, तर विशेष कौशल्यांच्या मागणीचे पुनर्कॅलिब्रेशन आहे,” अनुपमा भीमराजका, VP, मार्केटिंग, फाउंडिट (नोकरी आणि प्रतिभा व्यासपीठ) म्हणाल्या.कंपन्या नाविन्यपूर्ण, उत्पादनक्षमता आणि डिजिटल परिवर्तन परिणामांना चालना देऊ शकतील अशा प्रतिभांवर लक्ष केंद्रित करून, नियुक्त करण्यात अधिक निवडक बनत आहेत. पुढे पाहताना, आम्ही AI, डेटा, क्लाउड, सायबरसुरक्षा आणि उत्पादन अभियांत्रिकी भूमिकांवर केंद्रित राहण्याची अपेक्षा करतो, “अनुपमा भीमराजका, VP, विपणन, फाउंडिट (नोकरी आणि प्रतिभा मंच) म्हणाल्या.टॅलेंट हंटर्स म्हणा, या वर्षी कामावर घेणे निवडक आहेसर्वेक्षणे, विशेषत: निर्यात-संबंधित क्षेत्रांमध्ये, नियुक्ती फ्रीज आणि मंद डील रूपांतरणांमध्ये लक्षणीय वाढ दर्शवते. देशांतर्गत मागणी कमकुवत होण्याऐवजी महागाई, तेलाच्या किमती आणि जागतिक भावनांमुळे होणारा परिणाम अप्रत्यक्ष आहे, ज्यामुळे भारताला अनेक जागतिक समवयस्कांपेक्षा तुलनेने अधिक लवचिकता आहे.नीती शर्मा, टीमलीज डिजिटलच्या सीईओकंपन्या नाविन्यपूर्ण, उत्पादनक्षमता आणि डिजिटल परिवर्तन परिणामांना चालना देऊ शकतील अशा प्रतिभांवर लक्ष केंद्रित करून, नियुक्त करण्यात अधिक निवडक बनत आहेत. आम्ही एआय, डेटा, क्लाउड, सायबरसुरक्षा आणि उत्पादन अभियांत्रिकी भूमिकांमध्ये भरतीची गती केंद्रित राहण्याची अपेक्षा करतो.अनुपमा भीमराजका, व्हीपी, मार्केटिंग, फाउंडिट (नोकरी आणि प्रतिभा मंच)

पुणे : राष्ट्रवादीचे प्रदेशाध्यक्ष सुनील तटकरे यांनी दोन्ही गटांमध्ये विलीनीकरणाची चर्चा सुरू असल्याची कबुली देत ​​राष्ट्रवादीच्या (सप) कार्याध्यक्षा सुप्रिया सुळे यांनी त्यांची चुलत बहीण आणि तत्कालीन राष्ट्रवादी काँग्रेसचे अध्यक्ष अजित पवार यांच्या एकत्रीकरणाच्या प्रयत्नांचे खंडन करून काही जणांनी ‘पाप’ केले आहे.28 जानेवारी रोजी झालेल्या विमान अपघातानंतर अजित पवार यांचा मृत्यू झाला होता, त्यानंतर अजित पवार यांनी विलीनीकरणासाठी ज्येष्ठ सदस्य जयंत पाटील यांच्याशी बोलणी सुरू केल्याचे राष्ट्रवादीच्या (एसपी) सदस्यांनी सांगितले होते. मात्र, तटकरे आणि राष्ट्रीय अध्यक्ष प्रफुल्ल पटेल यांच्यासह राष्ट्रवादीच्या सदस्यांनी हे दावे फेटाळून लावले होते.मात्र नुकत्याच झालेल्या माध्यमांशी संवाद साधताना तटकरे यांनी राष्ट्रवादीच्या अन्य गटातील विलीनीकरणाच्या चर्चेत अजित पवारांचा सहभाग असल्याचे मान्य केले.सुप्रिया यांनी मंगळवारी पुण्यातील माध्यमांशी संवाद साधताना सांगितले की जेव्हा त्यांच्या पक्षाचे सदस्य विलीनीकरणाच्या योजनांबद्दल बोलले तेव्हा त्यांच्या विधानांचे खंडन करण्यात आले परंतु ते सत्य बोलत होते आणि त्याचे बरेच साक्षीदार होते.“एखाद्या व्यक्तीचा मृत्यू झाला तर आपण त्याच्या चांगल्या आठवणी सांगतो. मात्र, अजितदादांच्या मृत्यूनंतर काही लोकांनी विलीनीकरणाच्या प्रयत्नांचे खंडन करून पाप केले,” असे बारामतीचे खासदार म्हणाले. तिने तटकरे यांचे नाव घेतले नाही.नुकत्याच झालेल्या नागरी निवडणुकांदरम्यान, दोन्ही राष्ट्रवादी काँग्रेसने अनेक ठिकाणी आघाडी करून निवडणूक लढवली होती की, अजितदादांनी आघाडी केली होती. दोन्ही बाजूंनी दरी भरून काढण्याचा प्रयत्न होत असल्याचेही हे स्पष्ट होते. मात्र, त्यांच्या निधनानंतर विलीनीकरणाच्या चर्चेला तोंड फुटले. या योजनेला उजाळा न दिल्यामुळे आता पुणे विधानसभेच्या जागेसाठी दोन्ही राष्ट्रवादीचे उमेदवार एकमेकांविरुद्ध निवडणूक लढवत आहेत.“आज अजित दादा हयात असते तर परिस्थिती वेगळी असती. आता काही लोक यू-टर्न घेत आहेत आणि विलीनीकरणाची चर्चा सुरू असल्याचे मान्य करत आहेत. मात्र, आम्हाला अशा राजकारणात रस नाही,” सुप्रिया पुढे म्हणाल्या.CP सोबत शाब्दिक युद्ध अजूनही चालू आहेराष्ट्रवादी काँग्रेसच्या (एसपी) कार्याध्यक्षा सुप्रिया सुळे आणि पुण्याचे पोलीस आयुक्त अमितेश कुमार यांच्यातील पत्रांद्वारे सुरू असलेले शब्दयुद्ध मंगळवारीही सुरूच होते. पुण्यातील कायदा व सुव्यवस्था सुधारल्याच्या दाव्याला त्यांच्या पत्राच्या उत्तरात सुप्रिया यांनी मंगळवारी कुमार यांना पत्र लिहून प्रश्न उपस्थित केले.पुणे आणि पिंपरी चिंचवडमधील हुच दुर्घटनेनंतर सुप्रिया यांनी पुणे ही राज्याची गुन्हेगारी राजधानी बनल्याचा दावा केला आणि मुख्यमंत्री देवेंद्र फडणवीस यांनी कुमार यांना सक्तीच्या रजेवर पाठवण्याची मागणी केली. त्याने तिला आकडेवारीसह परत पत्र लिहिले आणि शहरातील गुन्हेगारीचे प्रमाण कमी झाल्याचे सांगून तिचा प्रतिवाद केला.तिच्या प्रतिक्रियेत सुप्रिया म्हणाल्या, “पुण्यातील गुन्ह्यांची आकडेवारी माझी नाही. मी राज्य आणि केंद्राच्या अहवालाचा संदर्भ दिला आहे. त्यामुळे मला लिहिण्याऐवजी पुण्याच्या पोलिस आयुक्तांनी केंद्रीय गृहमंत्री अमित शहा आणि मुख्यमंत्री देवेंद्र फडणवीस यांना पत्र लिहून पुण्यातील गुन्ह्यांची आकडेवारी तपासावी.”सुप्रिया पुढे म्हणाली की, कुमारचा दावा आहे की गुन्हेगारी कमी झाली आहे, परंतु अलीकडील गोळीबारामुळे लोकांमध्ये भीती आहे. पोलिसांनी अशा घटनांनंतर कारवाई करण्याऐवजी त्यांना रोखले पाहिजे, असेही त्या म्हणाल्या.

पुणे : दोन महिने बंदिवासात राहिल्यानंतर साहिलने स्वतःला लढाईसाठी तयार केले. एक दिवस आधी त्याने आपल्या एका अपहरणकर्त्याच्या तोंडावर ठोसा मारला होता. ते बदला घेतील हे त्याला माहीत होते. त्यांनी केले. त्याचा मार आठ दिवस चालणार होता.“त्यांनी मला उलटे टांगले, मला मारले आणि मला उपाशी ठेवले. दर दोन दिवसांनी मला काही भात आणि माशाचे गोळे खायला दिले जायचे. एवढेच. मला वाटते की त्यांनी माझ्या ओरडण्या थांबवण्यासाठी मला औषध दिले. पण मी लोकांना फसवायला नकार दिला,” साहिल सांगतो.पुण्यातील 34 वर्षीय व्यवसाय प्रशासन पदवीधर भारतीय वायुसेनेने जानेवारीमध्ये म्यानमारमधून एअरलिफ्ट केलेल्या भारतीयांच्या तुकडीमध्ये होते, मानवी-तस्करीच्या रिंगचे सर्व बळी ज्याने त्यांना “घोटाळ्याच्या कंपाऊंड्स”, हलक्या पोलिसांच्या थायलंड-म्यानमार सीमेवर शहराच्या आकाराच्या संकुलात काम करण्यास भाग पाडले होते, जिथून मोठ्या प्रमाणावर टोळ्या ऑनलाइन पकडल्या जातात आणि डिजिटल फसवणूक करतात. बाधकसाहिल, ज्याने त्याला फक्त त्याच्या नावाने ओळखण्यास सांगितले, तो म्हणतो की त्याची कथा प्रत्येकाने ऐकावी अशी त्याची इच्छा आहे. “लोकांना माहित असले पाहिजे की अशी ठिकाणे अस्तित्त्वात आहेत, जिथून तुम्ही कधीही निघू शकत नाही. सत्य असण्यास खूप चांगले वाटेल अशा ऑनलाइन गोष्टीवर क्लिक करू नका.”गेल्या वर्षी, UN ने सांगितले की म्यानमारच्या घोटाळ्यामुळे वार्षिक नफा सुमारे $40 अब्ज झाला आहे.एका इन्स्टाग्राम जाहिरातीद्वारे साहिलला “थायलंडमधील एका लक्झरी हॉटेलमध्ये” $4,000 दरमहा किंवा सुमारे 3,70,000 रुपयांच्या नोकरीबद्दल अडकवले गेले. तो म्हणतो की त्याने दोनदा विचार केला नाही. तो सप्टेंबर, 2025 उशीरा होता, आणि सिएरा लिओनमध्ये तीन वर्षांच्या कारकिर्दीनंतर तो पुण्यात परतला होता, जिथे त्याने एका मद्य कंपनीसाठी विक्रीचे काम केले होते. नोकरी पूर्ण झाली नाही आणि तो गंभीर आर्थिक अडचणीत होता. साहिल सांगतो, “मी नोकरीसाठी किती हताश होतो हे मी सांगू शकत नाही TOI.“जेव्हा मी जाहिरात पाहिली तेव्हा मला वाटले की माझ्या बाबतीत घडलेली ही सर्वात चांगली गोष्ट आहे.” त्यांनी ऑनलाइन फॉर्म भरला.दोन दिवसांनंतर एका व्यक्तीचा फोन आला ज्याने स्वतःची ओळख थाई प्लेसमेंट एजन्सीचा प्रतिनिधी म्हणून केली होती. तो जे बोलला ते साहिलच्या हृदयाला भिडणारं होतं. “त्यांना मी फक्त बँकॉकला जाण्यासाठी तिकीट खरेदी करायचे होते. बाकीचे, कॉलर म्हणाले, ‘काळजी घेतली जाईल’.”साहिलने त्याच्या बॅग पॅक केल्या, विमानाच्या तिकिटासाठी 10,000 रुपये दिले, त्याच्या पालकांचा निरोप घेतला आणि 25 सप्टेंबर रोजी बँकॉकला रवाना झाला. एका चिमुकल्या निगलशिवाय काहीही सामान्य दिसत नव्हते: तो ज्या हॉटेलमध्ये काम करणार होता त्याचे नाव त्याला अजूनही माहित नव्हते.पण बँकॉकमध्ये आल्यावर गोष्टी अनोळखी होतील. त्याला उचलण्याची वाट पाहत एक लेक्सस आणि एक ड्रायव्हर होता. “जॉब शोधण्यापासून ते लेक्ससमध्ये जाण्याची कल्पना करा. माझा माझ्या डोळ्यांवर विश्वास बसत नाही,” साहिल म्हणतो.फॅन्सी कारमधील प्रवास मात्र लहान असेल. साहिल सांगतात की त्यांनी वाटेत किमान १७ गाड्या बदलल्या. “हे तेव्हाच आहे जेव्हा मला संशयाची पहिली वेदना जाणवली. मी ड्रायव्हर्सना विचारत राहिलो की ते कार का बदलत आहेत, परंतु मला खात्री देण्यात आली की सर्वकाही ठीक आहे. दुर्दैवाने, माझे ट्रॅव्हल सिम सुरू झाले नव्हते त्यामुळे मी कोणालाही कॉल करू शकलो नाही.”फक्त एक चांगली बातमी म्हणजे 3,000 थाई बात (8,700 रुपये) जी त्याला बँकॉकमध्ये आल्यावर पहिल्या ड्रायव्हरने “खर्च” भरण्यासाठी दिली होती. दुसरी कार येण्यापूर्वी तो दोन दिवस हॉटेलमध्ये राहणार होता.या वाहनात डेहराडूनचा एक प्रवासी होता. या कारच्या ड्रायव्हरने सांगितले की ते थायलंडच्या पश्चिमेकडील माई सॉट येथे जात होते, म्यानमारमधील एक महत्त्वपूर्ण संक्रमण बिंदू. इथून साहिलसाठी परिस्थिती आणखीनच वाईट होईल.डोळ्यांवर पट्टीदोन भारतीयांसह कार लवकरच एका मोठ्या नदीच्या काठी थांबली, जिथे साहिलला धक्का बसला, ड्रायव्हरने एक बंदूक आणि एक मोठा चाकू बाहेर काढला. “त्याने आम्हाला डोळ्यांवर पट्टी बांधायला भाग पाडले. मला खूप भीती वाटली. आमच्याकडे त्याच्या आज्ञा पाळण्याशिवाय पर्याय नव्हता,” साहिल म्हणतो.त्यांना बोटीवर बसवण्याचे आदेश देण्यात आले, जे 10 मिनिटांनंतर उतरण्याच्या ठिकाणी पोहोचले. डोळ्यावर पट्टी बांधली तेव्हा साहिलचा जबडा खाली पडला: त्याच्या समोर लोकांचा एक मोठा समूह होता, सर्व जण त्याच स्तब्ध दिसले होते.“मला वाटतं तो 27 किंवा 28 सप्टेंबर होता. आम्ही सुमारे 60 लोकांचा एक गट होतो, ज्यांना तेव्हा चालायला सांगण्यात आलं होतं. आम्ही 60 किमी ट्रेक केला असावा. वाटेत, मला सर्व अनावश्यक कपडे, माझे बूट आणि बॅग टाकून द्याव्या लागल्या. मला वजन उचलता येत नव्हते. आम्ही आमच्या एस्कॉर्ट्सशी तर्क करण्याचा प्रयत्न केला, पण त्यांनी आम्हाला धमकावले.”एका दिवसानंतर, एका हॉटेलमध्ये साफसफाईसाठी थोडासा मुक्काम केल्यानंतर, गटाला त्यांच्या गंतव्यस्थानी नेण्यात आले — KK पार्क, Myawaddy जवळ, जगातील सर्वात मोठ्या आणि सर्वात कुख्यात घोटाळ्यातील एक. एका क्षणी, त्यात 2,000 व्यक्ती होत्या, त्या सर्वांना “सायबर गुलामगिरी” मध्ये भाग पाडले गेले, दिवसाचे 14 तास काम केले.तो 29 सप्टेंबर 2025 होता. साहिल म्हणतो की त्याच्या पकडलेल्यांनी लगेच पासपोर्ट आणि सर्व ओळखपत्रे काढून घेतली. “मला एका खोलीत तीन दिवस कोंडून ठेवले होते. चौथ्या दिवशी, मला कॉल सेंटर सारख्या दिसणाऱ्या ठिकाणी नेण्यात आले.”त्या कार्यालयात, त्याने जगभरातील लोक पाहिले ज्यांना सोशल मीडिया जाहिराती, बेकायदेशीर एजन्सी आणि एजंट्सच्या माध्यमातून केके पार्कला आमिष दाखवले गेले.“तेथे नेपाळ, श्रीलंका, बांगलादेश, पाकिस्तान आणि इतर अनेक देशांतील लोक होते. मी अनेक भारतीय पाहिले; त्यातल्या 20 च्या दशकातील अनेक मुली ज्यांनी परदेशात करिअरची स्वप्ने पाहिली होती. माझे हृदय धस्स झाले,” साहिल सांगतो.डुक्कर मारणेकेके पार्कमध्ये त्याची नोकरी काय असेल हे जाणून घेण्यासाठी साहिलला फार वेळ थांबावे लागले नाही. त्यामध्ये त्याने आधी काही वेळा ऐकलेले शब्द समाविष्ट होते – “डुक्कर बुचरिंग”, एक गुंतवणूक घोटाळा जो आर्थिक “कसाई” करण्यापूर्वी मोठ्या नफ्याचे खोटे आश्वासन देऊन पीडितांना “धष्ट” करतो.साहिल म्हणतो की त्याला अमेरिकन लोकांचे सोशल मीडिया प्रोफाइल स्कॅन करण्याचे, पीडितांशी संपर्क स्थापित करण्याचे आणि त्यांचे तपशील “वरिष्ठ” यांना पाठवण्याचे आदेश देण्यात आले होते, जे या लोकांना क्रिप्टो गुंतवणुकीमध्ये “संधी” म्हणून कॉल करतील. एका दिवसात 15 लोकांना लक्ष्य करण्यात आले, साहिल म्हणतो.“मला समजले की मी अडकलो आहे, स्पष्टपणे गुन्हेगारी कृत्यांमध्ये गुंतलो आहे. त्यानंतर मी फक्त एकच गोष्ट केली. मी काम करण्यास नकार दिला.”साहिल म्हणतो की त्याने कामाच्या वेळेत डुलकी घेण्यास सुरुवात केली आणि कॉल घेण्यास नकार दिला – त्याच्या अपहरणकर्त्यांना खूप त्रास झाला. “ते कामाच्या मजल्यावर माझ्या नावाने मोठ्याने हाक मारतील, मला झोपणे थांबवायला सांगतील. पण मी त्यांच्याकडे दुर्लक्ष केले. मी ठाम होतो; मी पैसे चोरत होतो.”21 ऑक्टोबर रोजी, केके पार्कमधील साहिलची कैद संपली जेव्हा म्यानमारच्या सैन्याने कंपाऊंडवर छापा टाकला, स्टारलिंक इंटरनेट उपकरणे जप्त केली आणि केके पार्कच्या चार मजली रुग्णालयासह आणि विचित्रपणे, कराओके बारसह बहुतेक पायाभूत सुविधा नष्ट केल्या.साहिल म्हणतो की छापेमारीपासून वाचण्यासाठी त्याचे अपहरणकर्ते तीन-चार पाकिस्तानी, सहा बांगलादेशी, 40-50 भारतीय आणि त्याला घेऊन जवळच्या जंगलात पळून गेले. साहिल म्हणतो, “जंगलातच आमच्या आणि त्यांच्यात खूप गोष्टी वाढल्या होत्या. “एक महिला आमच्याकडे आली आणि म्हणाली की आम्हाला लवकरच दुसऱ्या कंपनीत 60,000 थाई बात (1,70,000 पेक्षा जास्त) पगारावर काम करायला लावले जाईल, परंतु आम्ही नकार दिला. तिने आम्हाला धमकी दिली की आमचे डोके कापले जाईल किंवा आम्हाला अवयव कापणी करणाऱ्यांना विकले जाईल. तरीही आम्ही नकार दिला.”तो म्हणतो की त्यांना अपोलो पार्क नावाच्या म्यवाडीतील दुसऱ्या घोटाळ्याच्या कंपाउंडमध्ये नेण्यात आले होते, ज्याच्या नावावर बोर्डवर एक चिंताजनक जोड होती. “मँडरिनमध्ये, ‘अपोलो पार्क, पिग स्लॉटर फार्म’ असे लिहिलेले आहे. तेथे हे निर्लज्जपणाचे आहे. हे गुन्हेगार पूर्णपणे मुक्ततेने काम करतात.”आता नोव्हेंबरचा मध्य संपत आला होता आणि साहिलची चिंता वाढत होती. “अपोलो पार्कमध्ये, मला फोन आला आणि मला घरी बोलावले. माझे पालक चिंतेत होते, आणि त्यांनी मला सांगितले की ते पोलिसांशी बोलत आहेत. त्यांनी मला सुरक्षित राहण्यास सांगितले.”साहिलला माहित नव्हते की तो लवकरच त्याच्या आयुष्याच्या लढाईत उतरणार आहे. “मला वाटतं तो 15 नोव्हेंबर होता. मी अपोलो पार्कच्या एका रेस्टॉरंटमध्ये जेवणासाठी होतो तेव्हा मी चुकून ओरडायला लागलेल्या या चिनी कर्मचाऱ्यावर ब्रश केला. त्याने माझी कॉलर पकडली आणि मला थप्पड मारली. मी एक सेकंदही वाया घालवला नाही. मी माझी मुठ बांधली आणि त्याच्या चेहऱ्याकडे लक्ष दिले.”अराजकता निर्माण झाली. हिंदी आणि इंग्रजी जाणणाऱ्या एका अनुवादकाने शांततेसाठी वाटाघाटी करण्याचा प्रयत्न केला, पण साहिलने नकार दिला. “मला राग आला. मी आजूबाजूला एक नजर टाकली आणि पाहिले की माझ्यावर टोळी मारणारी बहुतेक मुले बारीक आणि खरचटलेली होती. म्हणून मी लढलो.”ते चांगले गेले नाही. दुस-या दिवशी, त्याच्या अपहरणकर्त्यांनी साहिलला एका निर्जन खोलीत ओढून नेले आणि आठ दिवस त्याच्यावर अत्याचार केला. “एक रक्षक आत येईल, मला मारहाण करेल आणि निघून जाईल. ते म्हणाले की ते माझे डोळे काढून टाकतील, पण मी माझा विचार बदलला नाही. मी त्यांना पुन्हा पुन्हा सांगितले, ‘मी लोकांना फसवणार नाही’.”साहिल म्हणतो की कदाचित त्याच्या आई-वडिलांच्या प्रार्थनांमुळेच तो जिवंत राहिला. “मी मरायला तयार होतो. मला ओरडल्याचे आठवते,’तुम सबको मैं मारूंगा‘.”साहिल अखेरीस तीव्र वेदनांमधून निघून गेला आणि अपहरणकर्त्यांनी त्याला स्थानिक रुग्णालयासमोर फेकून दिले जेथे त्याच्या जखमा दुरुस्त करण्यासाठी डॉक्टरांना एक आठवडा लागला. रुग्णालयात असताना, त्याने कर्मचाऱ्यांना अपोलो पार्कमध्ये परत न पाठवण्याची विनंती केली. त्यांनी त्याला जवळच्या डिटेंशन सेंटरमध्ये नेले, जिथे तो पायीच पोहोचला होता, तरीही त्याच्या रक्ताने माखलेले कपडे घातले होते.डिटेन्शन सेंटरमध्ये, उद्ध्वस्त केलेल्या घोटाळ्याच्या कंपाऊंडचा एक भाग, साहिलने इतर भारतीयांसोबत मदतीसाठी संपर्क साधू शकणाऱ्या अधिकाऱ्यांचे ईमेल आणि फोन नंबर गोळा करण्यासाठी काम केले. 45 दिवसांपर्यंत, अटकेतील लोक थायलंड, म्यानमार आणि भारतातील अधिकाऱ्यांना पत्र लिहीत राहिले.कोणती यंत्रणा काम करू लागली हे अद्याप त्याला माहित नाही, परंतु 7 जानेवारी रोजी पहाटे 4 च्या सुमारास त्यांना माई सॉट येथे नेले जात असल्याची माहिती पसरली. तीन महिन्यांत पहिल्यांदाच साहिलला आशा वाटली. Mae Sot मध्ये, स्थानिक अधिकाऱ्यांनी घाईघाईने प्रवासाची कागदपत्रे तयार केली. साहिलला ‘पांढरा पासपोर्ट’ जारी करण्यात आला होता, जो मायदेशी परत येण्यासाठी पात्र ठरला होता. दुपारच्या सुमारास जवळच्या विमानतळावरून आयएएफ विमानाने उड्डाण केले आणि 7 जानेवारी रोजी संध्याकाळपर्यंत साहिल आणि त्याचे सहकारी भारतीय दिल्लीत होते, जिथे अधिकारी त्याची स्थिती पाहून थक्क झाले.“अशा दुखापतींसह मी एकटाच होतो. ते अधिकारी दयाळू होते. त्यांनी मला विश्रांती दिली आणि माझ्या डिब्रीफिंग दरम्यान विनम्र वागले. त्यांना सर्व तपशील जाणून घ्यायचे होते: मी म्यानमारमध्ये कसा आलो, मी तिथे काय केले आणि मी कसा बाहेर पडलो.”साहिल अजूनही हादरला आहे. तो म्हणतो की जेव्हा तो काम करतो तेव्हा वेदना होतात आणि तो पुन्हा बेरोजगार होतो. “पण अशा माध्यमातून पैसे कमवण्यापेक्षा मी बेकार राहणे पसंत करेन,” तो म्हणतो.अधिकाऱ्यांसोबत त्यांची अंतिम मुलाखत निगडी येथे घरी परतली. पिंपरी चिंचवड पोलिस उपायुक्त शिवाजी पवार म्हणतात, “लोकांना सायबर गुलामगिरीत कसे फसवले जाते हे समजून घेण्यासाठी आम्ही साहिलचे बयान रेकॉर्ड केले.सीबीआयच्या एका अधिकाऱ्याचे म्हणणे आहे की घोटाळ्याच्या कंपाऊंडमध्ये लोकांची तस्करी करणारे नेटवर्क नष्ट करण्याचे प्रयत्न सुरू आहेत. या कॉम्प्लेक्समध्ये किती भारतीय अजूनही अडकले आहेत हे अस्पष्ट आहे, परंतु 2022 पासून त्यापैकी 6,700 हून अधिक भारतीयांना परत आणण्यात आले आहे.